REIZEN | Oostenrijk

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

2012

Als je het hebt over ‘reizen’ denk je al gauw aan verre landen, bijzondere culturen en prachtige landschappen. Of op z’n minst aan een vliegreis van een paar uur. Maar… what happened to good old Austria? Voor sommige een droom, terwijl anderen er misschien al een paar keer geweest zijn. Ikzelf ben de afgelopen jaren regelmatig in Oostenrijk geweest en het klinkt voor mij niet zo ver weg meer. Misschien zelfs wel een beetje ‘gewoontjes’. Terwijl het een prachtig land is!

REIZEN | Wenen

Wenen5

♫ André Rieu – The Second Waltz

Wenen, de stad van de wals. De stad van Sissy. De stad van André’s Second Waltz. (Pardon, die van Shostakovich.) En de stad waar wij afgelopen zomer geweest zijn. Wenen is een schattige stad vol tierelantijntjes, leuke randjes aan de gevels en crèmekleurige standbeelden en fonteinen. Het was leuker geweest als ik een echte Sisi jurk kon dragen tijdens ons bezoek, maar omdat het zo ongeveer 1000 graden was, beperkte ik me tot een spijkershort en luchtig topje.

Die warmte zorgde er ook voor dat we maar één dag in Wenen zijn gebleven. We gingen vroeg op pad en begonnen bij het Schönbrunn Paleis. Oftewel: het kasteel van Sisi. Denk aan kitsch in combinatie met de Efteling en je komt een heel eind in de buurt. O-ve-ral was goud en fluweel. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat er echt mensen gewoond hebben. En wat waren de bedjes klein! Daar kan mijn vader (2.04 m) niet eens zijn grote teen in kwijt!

Reit im Winkl

♫ Glee – Let it snow
Ja, ik dacht: ik doe lekker de Glee-versie, wat kan mij het schelen.

Vorige week was ik in een totale twitter-stilte, zoals jullie misschien wel gemerkt hebben. Dat had best een goede reden, want ik was op wintersport. Dankzij het nieuwe inplansysteem op mijn website kwamen er wél elke dag artikelen online, dus misschien hebben jullie niet eens door gehad dat ik stond te bibberen op de piste.

Waarom ik stond te bibberen? Niet omdat het zo koud was. Alhoewel, de eerste dag was de koudste wintersportdag die ik ooit heb meegemaakt. Nee, dat was niet de reden. De reden was mijn vriend, Geert. Hij was namelijk voor het eerst sinds zijn leven op wintersport. Wij – mijn moeder, vader, broertje en ik – skiën inmiddels vijf jaar. Toch durfde Geert dit jaar met ons mee te gaan. En dus stond ik doodsangsten uit. Ineens was ik bang om te vallen. Maar ik was nog banger dat Geert zou vallen. Ik hadden hem immers ‘meegesleept’ richting Oostenrijk! Als hij iets zou breken, zou ik me zó schuldig voelen.

Gelukkig is er niks gebeurd en hebben we een heerlijke skivakantie gehad. Om ons heen viel de één na de ander. We hebben heel wat bananen, sneeuwscooters en helikopters gezien, die de slachtoffers op kwamen halen. Geloof me: je skiet niet zo heel ontspannen als je letterlijk náást een traumahelikopter skiet. Maar goed, ik zal verder stoppen met mijn gezeur. Er is immers niks gebeurd.

Vier dagen lang kregen we les van onze vaste skileraar (want ook na jaren skiën valt er nog een hoop te leren!) De eerste dag heeft hij zich helemaal op Geert gestort. Door die één-op-één begeleiding was Geert in één dag al klaar om samen met ons de berg op te gaan. Natuurlijk is hij weleens gevallen, maar dat ben ik ook. Of eigenlijk: ik kukelde om. Ik stond bijna stil, zo langzaam skiede ik tijdens een oefening, maar doordat ik te ver naar voren leunde, kukelde ik ineens om. Ik wil niet weten hoe dat eruit heeft gezien. Ik moest zo erg lachen dat én papa én mama eraan te pas moest komen om me weer overeind te hijsen.

In die week hebben we elke dag van 10.00 uur tot 17.00 uur op de piste gestaan. Geen après ski voor ons! Na een dag fanatiek skiën ben ik alleen nog in staat om wat te schrijven, een film te kijken of een spelletje te spelen. De derde dag speelden we voor het eerst het spel Saboteur (lag ergens bij Geert en mij in de kast) en sindsdien waren we verslaafd. Het spel heeft verdacht veel weg van mijn favoriete spel Weerwolven, alleen kun je dit vanaf drie personen spelen (en heb je er met Weerwolven minstens 6 nodig).

Verder hebben we ons op de piste elke lunch vol gegeten met de lekkerste gerechten: kaiserschmarrn, goulash, schnitzel, spätzle, héérlijk. Waarom verkopen ze dat in Nederland niet? Nu waren we verplicht om pakken kaiserschmarrn (die verkopen ze wel in Nederland, maar die versie is niet zo lekker als de Oostenrijkse), spätzle en een heleboel lekkere soepjes mee te nemen.

Na een week ontspannen en genieten moesten we weer naar huis, maar niet voor lang. Reit im Winkl: tot volgend jaar! En tot die tijd geniet ik van zelfgemaakte kaisersmarnn à la Geert.

Follow my blog with Bloglovin