TBL #2: Geld inzamelen voor Pink Ribbon

 

Geld inzamelen voor Pink Ribbon, dat stond ook op mijn lijstje met dromen. Waarom? Omdat Pink Ribbon om verschillende redenen een hele speciale stichting voor mij is. En omdat ik met volle teugen van het leven geniet. Door geld in te zamelen voor Pink Ribbon wil ik kankerpatiënten wat tijd cadeau doen, zodat ook zij zo lang mogelijk kunnen genieten van het leven.

Ik besloot geld in te zamelen door 5 km hard te lopen tijdens de Ladiesrun in Rotterdam.
En dat betekende: anderhalve maand de benen uit mijn lijf trainen, want mijn conditie was slechter dan slecht.
Ik vroeg mensen me te sponseren. Elk bedrag was welkom.
Uiteindelijk heb ik de 5 km in 35.27 minuten gerend. Ik behaalde daarmee in het algemeen de 1267e plaats (van de 2580) en in mijn categorie de 742e plaats (van de 1424). Een nieuw persoonlijk record.

En – het allerbelangrijkste – ik haalde 281 euro op voor Pink Ribbon!

Droom #2 Geld inzamelen voor Pink Ribbon: check!

Hoe de dag verliep? Dat kun je hieronder in mijn column van Fancy.nl lezen!

Ongelofelijk maar waar: ik heb het gehaald! Sterker nog: we hebben het allebei gehaald, mijn loopmaatje en ik. Ik heb het natuurlijk over de 5 km die ik afgelopen zondag voor Pink Ribbon liep. Ongeveer anderhalve maand heb ik de longen uit mijn lijf getraind. De laatste week liep ik 6 km, maar af en toe moest ik nog wel stukjes lopen. Astma is gewoon bagger, meer kan ik er niet over zeggen. Toen afgelopen woensdag mijn knieën ineens zeiden: ‘doe het zelf maar’, dacht ik even dat het einde verhaal zou zijn, maar niks was minder waar. Ik rende zondag 5 km, zonder tussendoor te lopen en was in 35.27 minuten bij de finish. Ik behaalde daarmee in het algemeen de 1267e plaats (van de 2580) en in mijn categorie de 742e plaats (van de 1424). Een nieuw persoonlijk record.

Om negen uur ’s ochtends stond ik al bij mijn vriendinnetje op de stoep. Samen met vriendlief, die meeging als supporter en tevens fungeerde als taxichauffeur (geen commentaar, ik vervulde de dag ervoor die rol bij zijn hardloopwedstrijd!). Ik begon de spanning zo langzamerhand te voelen en was heel blij dat ik een loopmaatje had! Na een uurtje rijden, kwamen we aan bij Ahoy. Het was nog niet echt druk, maar toen wij klaar waren (je moet omkleden, vergeet ’n kaartje, moet duizend keer naar de wc), liepen er heel wat mensen rond. Wat niet zo gek is als je je bedenkt dat er 6000 vrouwen meeliepen.

Overal waar je keek, was het roze. En overal waar je keek, liepen vrouwen. Vrouwen met vriend (te herkennen aan het feit dat de vriend de handtas droeg), vrouwen met man (te herkennen aan de buggy met kind die de man voortduwde), vrouwen met vriendinnen (te herkennen aan het zenuwachtige gelach en de cupcakes op de tafeltjes) en vrouwen met moeders (te herkennen aan de grijze haren). Er waren kraampjes waar je van alles kon kopen (van sportkleding tot sieraden), je kon op de foto met Chantal Janzen (niet de echte, dat viel dan weer tegen) en er waren visagisten die je konden voorzien van een prachtige laag make-up (wat mij vrij doelloos leek voor het hardlopen, maar wie ben ik?). Kortom: het was één grote, roze, vrouwenbende en de mannen keken allemaal ietwat onwennig om zich heen.

Binnen probeerde vriendlief me enigszins voor te bereiden. Hij gaf me alvast wat tips. Ik zal er een paar herhalen. Ik zweer je dat dit de tips waren die hij me gaf en dat ik er geen één zelf verzonnen heb. 1) Heb je in de gaten dat je twee rondjes moet lopen? Dat je niet denkt: goh, wat gaat dit makkelijk! Eén rondje is namelijk maar 2,5 kilometer. (Mijn reactie: ‘Oooooh’) 2) Er zit daar een deur. Kijk uit dat je er niet tegenaan rent. (Mijn reactie: Ja, goh, dat zag ik ook wel.) 3) Heb je gezien dat je nog een stukje dóór moet rennen na die deur? De finish is dáár, hè? (Mijn reactie: ‘Eh… ja, dat zag ik heus wel.) Maar even alle gekheid op een stokje: die tips waren stiekem best nuttig en mijn vriend moedigde ons heel hard aan. Oké, eerlijk is eerlijk: als hij dit niet van tevoren gezegd had, had ik waarschijnlijk per ongeluk de 10 km gelopen. En dan was mijn reactie waarschijnlijk geweest: zijn we er nou nóg niet?

Om 12.00 uur was het dan eindelijk zover: de warming-up begon. Ondanks een gebed ter attentie van de weergoden regende het, maar dat mocht de pret niet drukken. Een paar duizend vrouwen namen de meest idiote houdingen aan (wij konden het ook niet helpen, we moesten iemand nadoen), terwijl ze op de maat van de muziek probeerde te hupsen. Lachen, gieren, brullen dus. Om 12.15 uur moesten we klaar gaan staan bij het startpunt en begonnen de zenuwen pas echt door mijn lijf te gieren. Waarom? Geen idee. Ik hoopte alleen heel erg dat ik het zonder lopen zou halen en daar was ik nog niet zo zeker van. Na een kwartier klonk dan eindelijk het startschot. En duurde het nog een paar minuten voordat we daadwerkelijk konden gaan hardlopen, want er liepen nogal wat vrouwen voor ons (maar nog meer áchter ons). Nou ja, hárdlopen, de eerste halve kilometer ging de stoet niet zo snel. De vrouw naast me riep: ‘Met deze snelheid houd ik het wel vier rondjes vol!’. Waarop ik riep: ‘Vier? Wel tien!’ Wat natuurlijk compleet overdreven was.

De kilometers daarna gingen sneller. En ik raakte meer en meer buiten adem. Gelukkig rende mijn vriendinnetje naast me. Anders had ik het waarschijnlijk een stuk minder snel gedaan. Toen de finish eindelijk in zicht kwam en mijn longen zo ongeveer naar buiten explodeerden, vroeg mijn vriendinnetje doodleuk: ‘Sprintje trekken?’ Mijn lijf riep: nééé! Maar gek genoeg zei mijn mond: ‘Oké, samen over de finish!’ Waarna ik (zo vertelde mijn vriendin later, ik had het niet eens door) haar hand greep en als een gek naar de finish begon te rennen. (Al rennend tussen de mensen door zou het kunnen zijn dat ik zachtjes wat mensen opzij heb geduwd, sorry hiervoor.) Toen we eindelijk over de streep rende, gooide ik onze armen in de lucht (ik had nog steeds haar hand vast). Tijdens de sprint had ik gek genoeg ineens weer lucht. Direct nadat we over de eindstreep renden, waren mijn longen erg boos op mij. Maar ja, een kleinigheidje houd je altijd.

Conclusie: het was geweldig. De sfeer die er hangt, de motivatie van alle vrouwen, de mannen die je onderweg van alles toeschreeuwen waardoor je serieus ineens weer energie krijgt (je naam staat op je buik, dus je wordt persoonlijk aangemoedigd!), alles was even geweldig. Ik zal niet zeggen dat vijf kilometer hardlopen me gemakkelijk afging, maar ik zou het zo weer doen. Daarbij komt dat ik nu al meer dan 200 euro heb opgehaald voor Pink Ribbon en dat worden er nog meer! Want daar deed ik het tenslotte allemaal voor. Ik geniet met volle teugen van het leven. Door geld in te zamelen voor Pink Ribbon wil ik kankerpatiënten wat tijd cadeau doen, zodat ook zij zo lang mogelijk kunnen genieten van het leven.

Ladiesrun, tot volgend jaar.

 


Deze column is eerder verschenen op Fancy.nl (juni 2011)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *