Hoe Geert en ik verkering kregen

2011

Gisteren schreef Lis een blog over het ontstaan van haar verkering met Lau. Natuurlijk weer een heerlijke blog waarin ze vertelt met welke geweldige openingszin ze Lau het hof maakte, maar ik moest ook ineens denken aan de manier waarop Geert en ik verkering kregen. Want ook dat ging gepaard met heel wat blunders. Van beide kanten! Hoog tijd om het jullie te vertellen.

Geert en ik leerden elkaar kennen op een verjaardagsfeestje van een gemeenschappelijke vriendin. Omdat mijn broertje naast me stond (die met zijn bijna 2 meter toch lastig als ‘broertje’ aangeduid kon worden, maar goed), dachten Geert, Ferdi en Nicole (want jawel, die waren er ook bij) dat hij mijn vriend was. Toen ik even naar de wc ging, werd dat probleem echter snel uit de lucht geholpen (hoe precies, dat weet ik nog steeds niet).

Al snel kwamen we erachter dat Geert en ik allebei blogs schreven voor de onderwijsblog van de HAN. Het plan was snel gemaakt: we gingen samen een blog schrijven die beter bekeken zou worden dan diegene die toen bovenaan stond. ‘Want,’ sprak Geert de legendarische woorden ‘die is super stom.’ Het was even stil en toen kon ik mijn grijns niet meer bedwingen. Iedereen had het natuurlijk meteen door: die blog was van mij!

2014

Geert werd rood en wij hebben hem met z’n vieren een halfuur lang keihard uit staan lachen. De blog werd geschreven, er werden telefoonnummers uitgewisseld en dagen vol smsjes en urenlange msn-gesprekken later (die goeie ouwe tijd) spraken we onze eerste echte date af. We gingen naar de musical Soldaat van Oranje en Geert zou de kaartjes kopen, als ik voor het eten zou zorgen. Tegen mijn moeder riep ik vol enthousiasme: ‘Wat denkt hij dat we gaan snacken? Kaviaar? Weet je wel hoe duur die musicalkaartjes zijn?’ Waarop mijn moeder me godzijdank behoede voor de grootste blunder ooit en uitlegde dat er hier toch echt een diner werd bedoeld…

Dat diner (een grote grill schotel bij de Griek) moesten we door alle files uiteindelijk in letterlijk een kwartier naar binnen schuiven, maar Soldaat van Oranje was geweldig. Drie dagen en twee dates later (jazeker, dat kan) renden we ’s avonds laat als 2 mafketels naar de laatste trein die mij vanuit Arnhem weer terug naar Tiel zou brengen. En toen, dames en heren, was het tijd voor hét moment. Geert sprak de opnieuw legendarische woorden: ‘Nou, zullen we maar doen dan?’ Een halfjaar later woonden we samen. Nu alleen nog onthouden dat ik dezelfde woorden uitspreek als Geert me ten huwelijk vraagt.

Volg mij op BloglovinTwitterFacebook & Instagram voor dagelijkse updates!

31 thoughts on “Hoe Geert en ik verkering kregen

  1. Haha wat leuk om te lezen zeg! Dat van die blog, hij zal zich goed lullig gevoeld hebben ja. Maar leuk dat jullie er om konden lachen. 🙂 Mijn vriend en ik kenden elkaar al vier jaar als vrienden voordat we iets kregen, vooraf dacht ik altijd dat dat niet kon… maar niets blijkt minder waar 🙂

  2. Hahaha geweldig! Ik zie het gewoon voor me, vooral de briljante opmerking over jouw column :’) Bijzonder dat het dan toch nog allemaal is goed gekomen, hihi..

  3. Hahahaha ik hou echt van jullie zelfspot ook :’D lol zullen we maar doen dan hahahahaha!!! Wat leuk dat alles zo snel is gegaan ook. En omg die bovenst is maar stom hahahahaha :’D!!!

  4. Haha leuk! Jullie zijn zeker een leuk stel! Typisch Geert lekker droge humor haha. En nu alweer 4 jaar en 2 huizen en een leuk film bedrijfje later:-D

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en GooglePrivacy PolicyenServicevoorwaarden toepassen.