Over de mentale strijd die ik voer tijdens het hardlopen

Sinds een tijdje ben ik weer heel fanatiek aan het hardlopen en oh-oh die mentale strijd die ik al voer na één kilometer. Om je dood te lachen. Voor de mensen die mij nog niet zolang volgen: ik ben van nature geen sportieveling. Ik moet me er meestal toe zetten om te gaan sporten, al moet ik zeggen dat ik het steeds leuker begin te vinden en echt blij kan worden van een goede loopsessie of een flinke krachttraining. Een #fitgirl zal ik nooit worden, maar dit is voor mij al heel wat.

Eergister ging ik weer voor een 5km. Ik probeer 3x in de week te lopen, waarvan 1x een ‘zo snel mogelijke’ 5km, 1x een rustig 3-4 km en 1x een intervaltraining. En vooral tijdens die eerstgenoemde training gaan mijn hersenen er met me vandoor. Ik loop vaak hetzelfde rondje, omdat ik dan precies weet hoe ik moet lopen om 5km te lopen en niet telkens op m’n telefoon hoef te kijken hoe ver ik al ben. Ik heb het tenslotte al zwaar genoeg met hijgen en hardlopen.

Als ik Zevenaar uit ben, probeer ik m’n hoofd vaak nog voor de gek te houden en te denken: dit gaat goed, dit gaat lekker! Maar zodra m’n telefoon zegt ‘1km’, denkt mijn brein al: PAS 1 KM?! Terwijl ik heus wel weet dat ik op dat punt van mijn route pas 1km heb gelopen. Maar goed, mijn volledige focus gaat naar m’n ademhaling en zo loop ik weer een km verder. Na 2km denkt mijn hoofd: jemig, pas 2km. Dat houd ik toch nooit 5km vol? Maar ik wéét dat ik het volhoud. Want als ik eenmaal heb bedacht dat ik 5km wil lopen, loop ik ook 5km. Al kom ik half dood over mijn eigen ‘finish’.

Als ik iets over de 2,5km ben, is mijn hoofd ervan overtuigd dat ik de finish nooit ga halen. Ik ben pas op de helft! De hélft! En ik ben nu al kapot. Maar gelukkig neemt het engeltje het dan over van het duiveltje en gilt mijn brein vanaf dat moment alleen nog maar: gewoon een stap zetten. Steeds een stap zetten en doorlopen. Dan kom je er vanzelf! Doorlopen en proberen m’n ademhaling in het bedwang te houden, dat is alles waar ik mee bezig ben.

Als m’n telefoon 3km zegt, wordt het pas echt leuk. De 4e km wil ik namelijk altijd wat sneller lopen, dus ik probeer iets te versnellen. Hijg, hijg, DIT LUKT NOOIT, hijg, hijg, JAWEL MARIEKE, LÓPEN! Als ik denk echt niet meer harder te kunnen, zegt mijn telefoon 4km en dan ga ik nog harder. De laatste km! Versnellen die handel! Mijn ademhaling lijkt inmiddels nergens meer op, dus het enige waar ik nu nog aan denken is: RENNEN! Je bent er bijna! Nu houd ik wel mijn telefoon in de gaten en als hij dan 4,8km aangeeft is het tijd om de sprint in te gaan zetten.

Dat is het moment dat langslopende mensen naar me kijken alsof ze twijfelen of ze 112 moeten gaan bellen of me toch maar laten doorlopen. Als een soort inbreker/hijgende stalker ren ik als een bezetene en denk ik alleen nog maar: BEN IK ER NOU AL?! Zodra mijn telefoon ‘5km’ zegt, druk ik met trillende vingers op ‘stop de tijd’ en klap ik dubbel om een paar minuten uit te hijgen en me weer een beetje levend te gaan voelen.

Soms denk ik: wordt dit nou nooit makkelijker? Maar nee, natuurlijk wordt dat het nooit. Het resultaat wordt alleen sneller. Gelukkig maar, want anders was ik er gauw klaar mee. Ik denk dat hardlopen ook gewoon een mentale sport is. Hoe vaak ik niet heb gehoord dat mensen na een (halve) marathon eerst even een potje hebben staan janken omdat het zo’n mentale strijd is geweest. Ik snap het (na 5km…) helemaal.

LEUKE SPORT, HÈ, HARDLOPEN?!

Volg mij op BloglovinTwitterFacebook & Instagram voor dagelijkse updates!

4 thoughts on “Over de mentale strijd die ik voer tijdens het hardlopen

  1. Heerlijk geschreven! Ik vind sporten heerlijk, maar voor hardlopen moet ik mezelf toch altijd wel even enthousiast maken ;p Next step: running on the beach? ;p

    1. Haha, klinkt goed, maar er is niet echt een strand in de buurt… En om mijn hardloopspullen nou in m’n backpack naar Thailand te proppen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *