TBL #15: Iets doen wat ik eigenlijk niet durf

Als een boer met kiespijn…

♫ Living Colour – Love rears it’s ugly head

Ik heb het gedaan! Ik heb het gewoon gedaan! En ik leef nog! Wauw. Zucht. Wat ‘n avond. Het ging natuurlijk niet zomaar zonder slag of stoot, maar echt weer op een Marieke-manier. Waarom? Dat zal ik je vertellen.

Woensdagavond was het dus zover: ik moest optreden bij HanLive. De hele dag (of eigenlijk ook al de dagen ervoor) scheet ik zeven kleuren stront van de zenuwen. Mijn vriendinnen wisten ook niet wat hen overkwam, want ik ben bijna nooit niet vaak zenuwachtig. Presenteren voor 100 man vind ik geen probleem, maar dit…? Oei. Mijn grootste angst was dat ik mijn tekst zou vergeten, want die kende ik écht niet goed genoeg. Woensdagmiddag oefende ik tot ik erbij neerviel, maar omdat bij dit liedje elke zin anders is, kon ik het maar niet onthouden. Op goed geluk vertrok ik dus naar de kroeg waar het optreden plaats zou vinden.

Ik was als allerlaatste aan de beurt. Wat dus inhield dat ik mezelf de hele avond op stond te vreten. Toen we bij nummer acht aangekomen waren (ikzelf was nummer 11), besloot ik nog even naar de wc te gaan. Tijd genoeg, dacht ik. Op de wc was er één iemand voor me, maar verder ging alles goed. In het gangetje van de wc oefende ik nog even mijn tekst. Ik stond op het punt om wat woorden in mijn hand te schrijven, toen ik de presentator ineens ’20 jaar…’ hoorde roepen. Goh, eens even kijken wie er nu aan de beurt is, dacht ik nog. Ik stak mijn hoofd om het hoekje en keek recht in mijn eigen gezicht. Het was míjn foto, die daar op de powerpoint stond. Ik was aan de beurt! SHIT.

Ik duwde het publiek aan de kant en liep als een speer (voor zover dat ging door alle mensen heen) naar het podium. Ik smeet mijn tas en papiertje met tekst in een hoek en strompelde het podium op. De eerste zin die ik door de microfoon zei? ‘Sorry, hoor. Ik zat nog even op de wc.’ Wat een start…

“SORRY, IK ZAT NOG EVEN OP DE WC”

Van schrik vergat ik natuurlijk de helft van de tekst. In het begin ging het goed, maar toen we op de helft waren heb ik zelf maar nieuwe zinnen bedacht. Ik heb een compleet nieuw liedje geschreven in die vijf minuten dat ik stond te zingen. Gelukkig kende niemand het nummer en dus hoorde niemand het verschil. Ik dacht alleen maar: als ik die uithaal maar haal, als ik die uithaal maar haal. De uithaal haalde ik. Ik was blij. De jury ook. Ik kon opgelucht adem halen. Het was klaar.

De band die de deelnemers begeleidde, speelde wat liedjes en de jury ging in overleg. Drie kwartier later kwamen ze terug. ‘We kunnen niet kiezen, dus het worden vier finalisten.’ De derde naam die ze opnoemden was Marieke van Woesik. O gottegot. Nu moet ik nóg een keer!

De jury gaf ons feedback die we mee konden nemen naar ons tweede en laatste optreden en we kregen twintig minuten om te oefenen. Ik ging in een hoekje van de zaal zitten, stopte mijn vingers in mijn oren en begon mijn tekst te oefenen. Nu moést het toch wel goed gaan. Het ging goed. Ik heb maar één zin opnieuw bedacht. Ik kon alle feedback meenemen en ik stond een stuk rustiger op het podium dan de eerste keer. Toen was het echt klaar en kon ik écht opgelucht ademhalen. Ik heb het gedaan!

Uit de vier finalisten werd diegene gekozen wiens stijl het beste past bij de kroeg waar de winnaar mag optreden. Uiteindelijk werd ik vierde. Ik ben er helemaal gelukkig mee. Mijn liedje kende niemand, maar uiteindelijk ben ik toch in de finale terecht gekomen. Wat ben ik blij dat ik toch meegedaan heb. Omdat er eigenlijk maar drie finalisten waren, was er geen prijsje, maar toch werd er vanalles voor me uit de kast getrokken. Ik kreeg een doos Merci en de CD van Stern (één van de leden van Stern was jurylid).

Een ander jurylid was mijn muziekdocent op de pabo en hij begon natuurlijk gelijk over het Open Podium wat daar gehouden wordt. En weet je wat? Misschien ga ik wel gewoon meedoen. Maar dan wel met een ander nummer…

P.S. Meer foto’s volgen! Er zijn hele mooie gemaakt door mijn lieve klasgenootje en fotografe, Daphne van Waarde.

Follow my blog with Bloglovin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *