WIELRENNEN: We hadden nog geen meter gefietst en ik lag al op m’n bek

Wielrennen - Reconstructie foto 1

Gisteren was het eindelijk zo ver. Onze (lees: Geerts) wielrenfietsen waren gepoetst, de versnelling liep weer als een zonnetje, er zaten blinkende nieuwe pedalen op mijn fiets én als klap op de vuurpijl had ik mijn nieuwe schoenen aan. Niks stond ons nog in de weg voor een heerlijke fietspartij op de Postbank. Tenminste, dat was het plan. Wist ik veel dat ik na 1 meter al op mijn bek zou liggen.

De vorige keren fietsten ik op oude schoenen van Geert (lees: 7 maten te groot), omdat je schoenen op een wielrenfiets vast zitten aan de pedalen. Er zit een soort metalen blokje op de zool van je schoenen, die je vervolgens in de pedalen klikt. Op die manier kun je je pedalen ook omhoog ’trekken’ en fiets je dus harder. Goed. Ik had nu eindelijk eigen schoenen en een ‘kliksysteem’ dat nog gloedjenieuw was en dus véél vaster zat dan het oude systeem (waar ik zó uit kon klikken).

De eerste vijf minuten werden dus gebombardeerd tot ‘oefen-klik-minuten’. De pedalen waren afgesteld en ik stond met de stang tussen m’n benen. Vervolgens klikte ik mijn rechterbeen in. Yes, die zat. En toen… ging het fout. Op de één of andere duistere manier bedacht mijn brein dat het intelligent zou zijn om gelijk maar mijn volgende been in te klikken. Ik dacht er niet bij na dat ik dan vervolgens nergens meer op zou steunen, omdat mijn andere been al vast zat. Drie keer raden wat er gebeurde. Je hoorde nog KLETS en toen AAHHHH. Ik was keihard om gemieterd. 

Wielrennen - Reconstructie foto 2 klein

Ik maak gewoon dé beginnersfout. Hierom lach ik altijd opaatjes uit die bij het stoplicht om klappen. Het is gewoon mijn verdiende loon, die blauwe billen en pols. Geert zei achteraf dat ‘ie op dat moment dacht: dat was het dan. Nu wil Marieke niet meer en kan ik het wel vergeten. Heel even dacht ik er nog over om in de zielige ‘ik kan dit niet, wat een k*tsport, waarom doe ik dit?!!!!’-stand te schuiven, maar dat was best oneerlijk geweest. En dus sprong ik maar weer op m’n fiets en trapte ik net zolang rondjes door de straat tot ik het wél kon.

En toen we voor de trein stonden te wachten, belde m’n schoonmoeder dat ze over drie kwartier bij ons zouden zijn. O ja. Oeps. Het werd een vluggertje naar de Postbank, maar het smaakt wel naar meer. Tot de volgende update dus. Ik ga mijn blauwe billen aaien. Over en uit.

Follow my blog with Bloglovin

7 thoughts on “WIELRENNEN: We hadden nog geen meter gefietst en ik lag al op m’n bek

  1. hahaha, het is duidelijk, ook sporten ( al wil je het nog zo graag) zit duidelijk niet in je genen- je kent je ouders tenslotte:)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en Google Privacy Policy en Servicevoorwaarden toepassen.